Stosowane przez Olimpiadę testy pisemne oceniają znajomość języka pod względem poprawności formalnej. Sprawność komunikatywna kandydatów jest jednym z elementów oceny na egzaminie ustnym w II i III etapie. Używanie testów poprawności formalnej, a nie testów komunikatywnych, wynika z samej istoty olimpiady językowej – stanowi ją współzawodnictwo, którego celem jest wyłonienie grupy najlepszych i uszeregowanie ich w kolejności miejsc. Dodatkowym argumentem na rzecz stosowania testów poprawności są kryteria praktyczności i rzetelności oceny testu – w porównaniu z testami komunikatywnymi, testy formalne są bardziej praktyczne i znacznie łatwiejsze do rzetelnej oceny.

Na etapie szkolnym test składa się z 60 punktów, podzielonych po połowie między gramatykę i słownictwo. Od lat wykorzystuje się w nim standardowe techniki używane w testach szkolnych: transformacja i parafraza zdań lub fraz, wstawianie, wielokrotny wybór i tłumaczenie. Wobec stale rosnącej liczby uczestników, konkurencja na tym etapie jest bardzo silna co oznacza, iż nawet dobry uczeń może mieć kłopoty z awansem.

Test II etapu jest zbliżony, pod względem trudności, do wymagań jakie stawiane są kandydatom na studia na filologię angielską. Kandydaci rozwiązują dwa testy gramatyczne (wielokrotnego wyboru i tłumaczeniowy), test słownictwa (wstawianie słów w luki), test czytania oraz globalny test luk (cloze test). Ostatnim składnikiem zestawu jest test wiadomości kulturowych (wielokrotny wybór), który dzieli się na część amerykańską i brytyjską.

Zestaw finałowy składa się z testu rozumienia ze słuchu, gramatycznego testu tłumaczeniowego, testu słownictwa, testu czytania oraz testu luk. Oczywiście poziom trudności testu znacznie przewyższa poziom wymagań przy rekrutacji na studia filologiczne.